EY ZAMAN
Yusuf Yılmaz
Zamanın yüce sonsuzluğunda
Bir saat durmadan döner durur.
Hayat,
Sıkışıp kalır akreple yelkovan arasında.

Köşe başında bir çocuk
Aç, sefil, çırılçıplak.
Bir çığlık kopar!
Güçlü olan zayıfı yer.
Köpekler kudurur.
Kaçan kurtulur.

Tam öğle vaktinde
Akreple yelkovan üst üste gelir.
Buluşur kucaklaşır.
Köpek kediyle koklaşır.
Dağ dağa kavuşur.

Zaman, güneş ve ben.
Gözler sönük.
Yollar uzun ve engebeli.
Bel bükük.
Dudaklar çatlak.
Kaşlar çatık.
Gönüller buruk.
Yürekler yanık
Ve
Kahredici yalnızlık.

Güneş batarken
Derin bir karanlık çöker,
Yalnızlığımın üstüne.
Siren sesleri,
Sessiz çığlıklar
ve
Son bakış.

Bu yalan dünyadan
Geriye ne kalmış.
Acısı yüreğimi kaplamış.
Beklemekteyken öylece
Gün geceye döner.

Ey zaman
Sana dileğim o ki
Yıldızlardan bir arkadaş bul bana.
Yüreğimi açsın da
İçine taze bir umut koysun.
Bu sabah uyandığımda
Mahmur gözlerime
Güneşin gül renkli ışığı vursun.