ÇAĞANOZ MEZESİ

Zaman karmaşık.
Yollar,ağaçlar,ayaklar,sesler ,bitmeyen telaşlar.
Peki ya onunla güzelleşmeye çalışan insanlar ?
Bir yalnış bir doğruyu götürdü,belki yok oldular.
Kuzgunlar gibi yaşayıp,yok oldular.

Peki ya neden ?
Neden yok oldular ?
Çünkü ..Çünkü ....
Saçlarımızı suya değdirmenin şımarıklığı etkisizleşmiş.
Sarıp,sarmalamanın sıcaklığı git gide soğumuş.
Martı kokusunun yerini almış leş kokusu.
Bir kilo çirkin düşünce,bir kilo gülüşü ezmiş.
Fil ağırlıklar,karınca azmimizi pestil etmiş.
Baharları açan kına çiçekleri zamana küsmüş.
Kupa valesi umutlar,papazlara hep yem olmuş.
Taş arasında açma derdinde olan çiçekler yorulmuş.

Çorba gibi hayata çağanoz mezesi olmuş acılar.
Bekleyişler bizi pesüs gibi içten içe yakmış.
Köprülere değen ayaklar,kuru nehirlerin esiri olmuş.
Kabuğu kalın yosunlar kayalarımızı sarmış.
Oyuncak sevinçlerimiz birilerince hep kırılmış.
Geleceğe yürüyen ışıklı ayakkabılarımız hiç olmamış.
Karabatak hayaller ,suların altından eli boş çıkmış.
Aşklar,pencere arkasında saklanan yüzden öteye gidememiş.
Sabahattin Ali ,Madonna’yı hiç unutmamış.

Geçelim,tüm bunları geçelim bir kenara.
Mutluluk nerde diyelim,şu elle tutulan mutluluk
Mutluluk attaaa gitmiş,vallahi tillahi attaa gitmiş.
Hemde hiç haber vermeden gitmiş şerefsiz !
Yanılıyor olmayayım sakın!
ARZU GÜNAL / 23.7.2020