Hani, salkım söğüdün dalları
Sarkıp da durgun suya
Aksedince görüntüsü
Bir renk olur suyun yüzünde,ya,
İşte, o renkti gözleri.

Hani, henüz açılmamış, kırmızıya dönmemiş
Pembe goncalar vardır,
Üzerlerine çiy daneleri dizilir de seherde,
Islak,
İşte öyleydi dudakları...

Ve elleri kumrular gibi kıpır kıpırdı,
Çırpınırdı ellerimde,
Sıcacıktı, ama titrerdi,
Kâlp atışlarını duyardım avuçlarımda...

Sevgisi,
Bir okyanus kıyısınca
Sonsuza doğru uzanan
Issız, sakin bir kumsal gibiydi,
Bembeyaz köpükleri bağrında sarıp öperek
En hırçın dalgaları kendine esir eden,
Güneşin aydınlık sıcağında, yumuşak,
Huzur veren bir kumsaldı...

Yüreği kocaman, ama bir kır çiçeği gibi küçüktü boyu.
Öpülürken,
Ayaklarının ucunda yükselip,
Kollarını dolayarak boynuma
Bir uzatışı vardı dudaklarını;
Bayılırdım...

Her soluğunda,
Reyhan kokan mutluluklar üflerdi yüzüme
Ve bir ömrün tüm hüznünü
Doldururdu içine her iç çekişte...

Öyle bir kadındı işte...

Ünal Beşkese