//
.
.
.

içi
içine
sığmayan
kocaman bir boşluğum ben

tozu
olmayan
perdesiz sahne,
suaresi olmayan bir perdeyim

dün
kadar
geçmişe “keşke”,
yarın kadar geleceğe “acaba”yım belki de

/

her
sefer
hercai ol, hisli olma,
olma sakın desem, ezberletsem de kendime

yine,
yeniden
ağlayacak bir çift göz, yıkılacak
bir kalp daha buluyorum kendi içimde kendime

az,
biraz
korkuyorum.. hatta,
çok korkuyorum kaybolmaktan en bulunmaktan

an’ı
geçtim
zaman diyorum
su gibi akıp, akıp ne çok buharlaşıyor değil mi

yada
ne bileyim
geçen benim belki de, evet, evet
ben geçiyorum ben, en çokta kendime ertelenmekten

özün
söze düşümü
zaman da, yaşam da duruyor,
duruyor aslında es’imi, hevesimi bıraktığım yerde

inan
kaybolan
benim, benim aslında zaman denilen
kavramsızlığın o açısız, o vizörsüz kadraj objektifliğinde…

.
.
.
//

ilhanaşıcıtemmuzikibinyirmi