Nasıl da çabucak bitiyor gün...günler...
Bir şey anlamadan...hissetmeden...yaşayamadan “seni”…
Bakıyorum kapkaranlık…sabah olsun diye bekliyorum…
Ne uyku uyuyorum…nede yatağı arıyorum…
Dahası yok hep aynı…ne istediğimi ne düşlediğimi…
Neye yandığımı “ben” çok iyi biliyorum…ama yinede yanıyorum işte…

Beynimin içinde hep “sen” var…”sen”li anılarım var…
Peki o zaman neden…bu kadar “sen”siz hissediyorum kendimi…
Neden hiçbir şarkıya eşlik etmiyorum...bilmiyorum…
Anlık tebessümlerim…”sen” varsan gülüyor…yoksan yitiriyorum…
oysa hayatımın her anını…”sen”inle dolduruyorum…
her saatini…her saniyesi…düşünmeden edemiyorum…
Neyi aradığımı “ben” çok iyi biliyorum…ama yinede arıyorum işte…

Yaşadıklarım bitmeyecekti… renkliydi… heyecan vardı...
Ne de güzeldi… hep böyle sürecekti sanki…
Şimdi sadece gece ve sonra sabah oluyor işte…
bir karanlık...bir aydınlık…birde “sen”sizlik o kadar….
Dün de…bugün de…yarın da aynı…bekliyorum..
Kimi beklediğimi “ben” çok iyi biliyorum…ama yinede bekliyorum işte…

Öyle işte… İ.DUMAN
20.06.2020