7
Yorum
15
Beğeni
0,0
Puan
652
Okunma
Ilık, ılık esen hafif bir rüzgâr,
Okşayıp geçiyor gülün yüzünü.
Senden ayrılınca basıyor efkâr,
Aşkın harlandırır gönül közünü.
Seni tanımadan mevsim hazandı,
Gönül penceremden elin uzandı,
Hayatım seninle anlam kazandı,
Nasıl unuturum ceylan gözünü.
Nasılda kıvrılır incecik beller,
Edanı kıskanır, tomurcuk güller,
Senin rüzgârından savrulur küller,
Baharı görmeden gördüm güzünü.
Seninle doluydu hemen her ânım,
Seni her görüşte kaynıyor kanım,
Tarifsiz acıyla yanıyor canım,
Duruşun andırır çiçek özünü.
Öyle özledim ki bakışlarını,
Gönlüme su gibi akışlarını,
Daima gösterdin yokuşlarını,
Niçin esirgedin yolun düzünü?
Habersizce gelip kalbimi çaldın,
Divane eyleyip, çöllere saldın,
Hayalimi bile elimden aldın,
Bana bırakmadın bir tek cüzünü.
Sabri Koca
Şiirin sahibi
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
Cevap Yaz