Hayat kollarını bağlayıp
suskun bir çocuk gibi baktıkça gözlerime.
Boşalttım düşlerimi
öznesi ben olan sessizliğe.
Kıpırdamadan şahitlik etti saniyeler
yanıt aradığım derin sorulara.
Hep düşerken uyandım
küçük dehlizlerin güneş deryasında
doyumsuz arayışların yorgunluğunda.
Boynumda inci bir gerdanlık
otuz üçten doksan dokuza
İhtişama ait ne varsa bırakıp ardımda.
Hak için bilmediğim lisan olsa da Masiva
Sur-a üfler gibi üfledim her ân’mı
göğsümde tuttum imanımı.
Rahlemde Kuran’nın tilafet secdesi
dokundum göğün kanatlarına dal uçlarında.
Kökü iremde olan feleğen tüttü Rayihada.
Biliyorum ki;
yerin altında adalet başkaydı.
o yüzden yolculuğum karınca sırtındaydı.
Hata yolculuğunda biri beni sorarsa eğer;
Kervetteyken vahtetim
eşiğin ötesinde ölüm bir hikayeydi.
ebede kalan küsüratın kendisiydi.
Buruşmuş bir sayfaydı elimde kalan
okur gibi yaparken dinlediğim gazeldi..!

Ferdaca