Bütün yaptıklarımı hep kötüye yordular,
Benimle uğraştılar, bir gün olsun yılmadan.
Güzel umutlarımı havadayken vurdular,
Hayallerim tükendi, beklediğim olmadan.

Faylar kırıldı birden, harabe duygularım,
Hafızamı kemirir depreşen kaygılarım,
Gecelerim kâbustur, hep kaçar uykularım,
İçim rahat etmiyor, Rabbim şifa salmadan.

El attılar ceplere; yavaş, yavaş soydular,
Haramdan beslendiler, haram ile doydular,
Buna göz yummayanın gözünü de oydular,
Yüzsüzlük yarışında bir an geri kalmadan.

Mala, mülke tapanın akıbeti karanlık,
Ölüm dediğin ne ki; bir nefeslik, bir anlık,
Dünyada kalan ise; bilesin ki, insanlık,
Dürüstçe bir hayat sür, haramlara dalmadan.

Bu dünyada yiğitsin, kabadayı, efesin,
Yürüsen de, koşsan da; tıkanacak nefesin,
Ruhun uçup gidecek, açılacak kafesin,
Tövbe edip yola gel, henüz vaden dolmadan.

Nefsin isteği bitmez, arzuları dizginle,
İnsanlara örnek ol; iz’anınla, görgünle,
Doğru karar verilmez; peşin hükümle, kinle,
Sonunu iyi düşün, alna kara çalmadan.

Üryan geldin dünyaya, gidişin yine öyle,
Çok fazla kazansan da, aza kanaat eyle,
Dilde kemik yoksa da, daima doğru söyle,
Ölüm meleği gelip, emaneti almadan.

İyiliğe bir adım, kötülüğe bir tekme,
İyi mahsul istersen; kötü tohumu ekme,
Evine helal girsin, yokluk korkusu çekme,
Rızkın kesilir sanma, ecel seni bulmadan.

Sabri Koca