Ölüm döşeğinde can çekişen bir deve ile hane halkının feryad-ı figanı ve helalleşme faslıdır.

-I-

Ölüm döşeğinde bir deve kim; Âdem gibi ağırbaşlı idi
Her iki imam yasin okur, kadınların gözü yaşlı idi

"Çok ekmeğinizi yedim" dedi, hâne halkına hürmetkâr idi
Amma velâkin ol sahibine, olmaz derece sitemkâr idi

Sahibi zorla girip içeru, üzgündü pek helâllık diledi
Deve: "iki sebebim vardır kim, kul hakkımı helal etmem" dedi

Hane-i halk bedbaht ve perişan, hastanın etrafına dizildi
Cemaat "vah!" edüp dinledikçe, şol hizmetkârın dili çözüldü



"Devenin sahibine niçün hakkını helal etmediğini anlatan fasıldır."


-II-

"Ah ne sadıktım ben hanenize,"of!" bile demezdim yükünüze
İpimizi eşeğe bağlayıp, kılavuz kılmıştın önümüze"

"Hepimiz cem’an on deve idik, tavrına çok sitemler etmiştim
Hele ben kervanın başı idim, eşeği hiç sindirememiştim"

"Irmak çıktığı gün önümüze, adım atmadı eşek kulunuz
Sonra tutup arsız eşeği de, ah sahibim! sırtıma vurdunuz"

"O gün dahi affederdim sizi, ipimi eşekten bir çözseydin
Sırtımda geçer geçmez sulardan, yine eşeği kılavuz ettin"

Dilfikâr oldu sahip yalvardı, hemi de "çok peşimanım" dedi
Ah! inledi mübarek deve kim; ruhunu Hak’ka teslim eyledi



Râviyân-ı âsar ve nâkilân-ı âsârın rivayetleri hakkındadır.

Bu vak’aya bizzat tanık olan Bedevi Şeyhlerinden ve Ekabirden Ebu Cabbar’ın bu anısını anlatırken gözünden iki sıra yaş geldiği, seyisi kervancıbaşı omar bin Zeyd
tarafından rivayet edilmekte ve ol mübarek hayvanın kabrine mermercioğlu Kahya Tarık tarafından taş dikildiği amma lakin Moğol istilasında taşın kaybolduğu
ve mütevaffanın toprağının sabırsız insanoğluna sabır ve kudret verdiği iddia edilmektedir. :))

Nur içinde yatsın! Peşiman olan sahibi dahi şad olsun!



Not:
Şiirden sonraki bölüm -şiiri de katabilirsiniz- bir kurgu olup arkadaşların boş yere araştırma yaparak vakit harcamamalarını rica ederim.

C.Çalık