BENDE GÖNÜL KALMADI

Bu yükü taşıyamam, artık tükendi gücüm,
Tövbe ettim sevmeye, bende gönül kalmadı.
Sînem yâre içinde, gözden akan yaş sicim,
Tövbe ettim sevmeye, bende gönül kalmadı.

Yâdellerde kendine, sahte bir saray kurdun,
Şunu bil ki, ansızın, beni kalbimden vurdun,
Sessiz kalıp yıllarca, neyi bekleyip durdun?
Tövbe ettim sevmeye, bende gönül kalmadı.

Söz vermiştin bir kere, hani bekleyecektin?
Bana; sevgili sensin, canımsın diyecektin,
Özlem tohumlarını, neden bağrımda ektin?
Tövbe ettim sevmeye, bende gönül kalmadı.

Yıllardır bakıyorum, ardıma; gölgem nerde?
Kalbim bak paramparça, her parça ayrı yerde,
Tabipler kâreylemez,  senden eser bu derde,
Tövbe ettim sevmeye, bende gönül kalmadı.

Yandım, yıkıldım, bittim; tövbe, sevmem bir daha,
İkimiz de kaybettik, girdik bunca günaha,
Anladım değmezmişsin, çektiğim derde, âha,
Tövbe ettim sevmeye, bende gönül kalmadı.
Muzaffer KÖNDEL