SİTEM
Yusuf Yılmaz
Milyonlarca his icat etti duygularım.
Bedenim betonda gezerken,
Ruhum hep o dağlarda kaldı,
Oksijen soludu,
Yeşil çimenlerde gezdi,
Su gibi yaşadı,
Karıncaları seyretti,
Kuşlarla konuştu…

Doğaya bak,
Hayatın ne kadar basit olduğunu göreceksin.
Bir rüzgar eser,
Savurur tohumları.
Sabah güneşi vurunca taşın çatlağına,
Işıklar süzülür ta içindeki bir tohuma,
Yağmur yağar,
Tohum,
Filizlenir, büyür ,ağaç olur.

Başarı, sözde değil, varlıkta gizlidir.
Yeter ki sen,
Onu göze al,
Şimşek gibi bir gerçek düşer aklına,
Matematik –felsefe- emek,
Bir öz doğar .
Öz özü doğurur.
Çiçek gibi, yaprak gibi…

Yokluktan korkma,
Çünkü çözüme zorlar seni,
Ümit ettirir, emek verdirir.

Varlık sefalettir.
Orada gülmek –sırıtmaya,
Taktir-alaya,
Başarmak-şımarmaya,
Taktir- alaya,
Anlam ise lütfetmeye yaklaştırır…

En sonunda,
Ruhum bir buz parçası gibi düşer denize,
Küser bedenine,
Çünkü,
Kuşlar konuştu, ağaçlar konuştu,
Toprak konuştu, taş bile konuştu,
Bir tek insan bulamadı, insana, insanı anlatacak bir dil…