Yıllardır oturmaya çalışır koca dünya.
Yaramaz çocuklar misali atışan insan.
Kavgalar , gürültüler, patırtılar savaşlar.
Bütün buruk acılar deprenme ile başlar.

İnsan kini-nefreti nizayla dışa vurur..
Kürre-i arz silkinir, kırılır sonra durur.
Yıkılan ocaklarda yeşeren dallar kurur.
Dengesizce salınım sonucu reaksiyon.

Ormanlar yanar durur canlılar hep koşuşur.
Göller, nehirler kurur kardeşler hep bozuşur.
Bombalar menzilinde yalım yalım tutuşur.
Dillerde aynı türkü bu da geçer ağlama.

Bir tarafta milyarlar karantina altında.
Bir avuç vatandaşı daim zulüm altında.
Yarasalar kan emer uzak doğu sathında.
Medcezirler yerine dalga-i tsunami .

Ölmez eser verirse canlar kalıcı olur.
Hatasız işlenirse zemin şeklini bulur.
Şaşkınların eseri hep tepetaklak durur.
Mazgallar dışa vurur kapakları savrulur.

Kesilen ağaçlarla dikilen tuğla moloz.
Ektiğimiz tarlada gün gelir buluşuruz.


Emine Balı Oğuz.