Varlık Manası (Düzenlenmiş)

Kireç sürülmüş duvarlara daldı gözlerim,
Arasında gizli motifler, sessiz haykırışlar.
Bir usta sevdiğini çizmiş: bir gül belki,
Bir başkası bir girdap — belki kendi içi.
Bul, bulabilirsen manayı!

Bakışlarım kayboluyordu boşluklarda,
Anlamlar içinde yol arıyordu zihnim.
Ve insan! Bu taş örtülerin altında
Kısa konaklayan bir yolcuydu sadece.
Göçebe, mecbur ve geçici.

Gök kubbe bereketle ıslanmıştı,
Yeşermişti bahçeler, sarmaşıklar, çiçekler.
Renkler serpilmişti kendiliğinden,
Oksijenle dolan göğsümde bir sevinç,
Açık pencere kenarında izliyordum hayatı.
Başladığım yer: o sade, beyaz duvar
Belki de en berrak aynaydı bana.
Ne renk gerekiyorsa anlamaya —
Hepsi içimde zaten varmış aslında.

Her şey bir bakışta başlar ve biter,
Bir duvarda, bir çiçekte, ya da bir nefeste.
Anlam, dışarıda değil her zaman,
Baktığın yerde değil, bakışındadır esasen.