![]() VAV SAFFET
Elif gibi dimdik ama o hep vavdı,
Güneşin altında kavruldu Saffet. Ekmeğine azık bir kuru soğandı. Rüzgarın önünde savruldu Saffet. Kin tutmazdı, Kimseye etmedi kötülük. Ne etse kendine ederdi, Sonra dönüp Rabbine söylerdi. Feryatları sessiz çığlık Acıları hep taze, Yüzü ilk günden kederli, Kederi doğuştan kaderli Saffet. Bal yutsa zehir oldu boğazından geçen lokma, Lokmaları dizilerdi Boğazına Girmedi alın terinden ziyade Hiçbir şey Demedi, sustu, kırk boğumlu boğazını yutkunarak Çalardı beş vakit, Dostun kapısını Ve dahi utanarak Mırıltıyla karışık ağlayarak. Derdi söylerdi, kimsesizlerin kimsesi Sesimi duyacak Kimse yoksa O var Elbet Elif gibi dik olacak bedenim musalla taşında Bir garip Saffet Ve sonra vav olup Rabbine kavuşacak. |
Güzel şiirdi, beğeniyle okudum. Nice şiirlere diyor, Şairimi KUTLUYORUM...