1
Yorum
7
Beğeni
5,0
Puan
1637
Okunma
Elif gibi dimdik ama o hep vavdı,
Güneşin altında kavruldu Saffet.
Ekmeğine azık bir kuru soğandı.
Rüzgarın önünde savruldu Saffet.
Kin tutmazdı,
Kimseye etmedi kötülük.
Ne etse kendine ederdi,
Sonra dönüp Rabbine söylerdi.
Feryatları sessiz çığlık
Acıları hep taze,
Yüzü ilk günden kederli,
Kederi doğuştan kaderli Saffet.
Bal yutsa zehir oldu boğazından geçen lokma,
Lokmaları dizilerdi
Boğazına
Girmedi alın terinden ziyade
Hiçbir şey
Demedi, sustu, kırk boğumlu boğazını yutkunarak
Çalardı beş vakit,
Dostun kapısını
Ve dahi utanarak
Mırıltıyla karışık ağlayarak.
Derdi söylerdi, kimsesizlerin kimsesi
Sesimi duyacak
Kimse yoksa O var
Elbet
Elif gibi dik olacak bedenim musalla taşında
Bir garip Saffet
Ve sonra vav olup Rabbine kavuşacak.
5.0
100% (4)
Cevap Yaz