Vefakar anaların alın yazısıdır;
Kahır çekmek.
Hasta olur, yatar, yorgan döşek,
Veren de olmaz,
Bir yudum su, bir lokma ekmek,
Sabahtan, bey işe gider, çocuklar okula,
Öksürür, elleri böğründe, kakıla, kakıla.
Musibette, bilmez, bir türlü geçmek,
Ateşlerde yanar da garibim;
Zul gelir, bir yudum suyu alıp içmek…
Diyeceksiniz ki;
Başucuna, bir sürahi su, bir de bardak,
Koyunda; işe, okula, öyle gidin,
Sorulmaz garibime, biz evde yokken,
Yemeği nasıl yedin?
Akşama, millet gelir,
Yemek var mı, aş var mı?
Hasta olup;
Kazan gibi ağrımayan baş var mı?
Çocuklar evdeyse;
Vay geldi o evin haline,
Afacanlar, ortalığı birbirine katarlar,
Dağınıklık azmış gibi,
Bir de; ilave yaparlar…
Acı zulüm, mecbursun, yapacaksın işini,
Ey çilekeş ana,
Dayan, birazcık sık dişini,
….
Durum, tam tersine olsa ne olur?
Bey hastadır, hizmet alır, yan gelir yatar,
Azıcık üşütse, grip olsa maazallah,
Paşazade, nazına naz,
Feryada feryat, figana figan katar
Ev ocak, hep, derlidir, topludur,
Yemeği gelir, çay gelir,
Keyifler keça!
Düzelince,
Hafta sonuysa;
Beyim kaçar maça!
Şu bir gerçektir ki;
Erkeğin tek başına yaşadığı ev, evlikten çıkar,
İki gün; bulaşık,
Birkaç kere çamaşır yıkasa;
Vallahi canından bezer, hayattan bıkar.
Fıtratı gereği
Ev işleri, beyleri fazlaca sıkar…
….
Evi, ev yapan, sihirli çözüm kadındadır,
Cennet de, zaten,
Anaların ayaklarının altındadır.
Hayat zor,
Neredeyse tırnaklarla kazılır,
Dedim ya;
Bu şiire daha çok şeyler yazılır,
….
Kadının alın yazısıdır,
Kahır çekmek, çile çekmek,
Hasta olur, evde yalnızdır, yorgan döşek,
Veren de olmaz,
Bir yudum su, bir lokma ekmek.

Nerden mi biliyorum…
Annemden…
Hanımdan…

Şefik BAL
23.02.2014