Sürekli yatıyorum, sırtüstü, ellerim bağlı,
Duygularımı, hüzün kaplıyor, yoğun bakımda…
Bir yudum suyu bile özledim, hasret çekerim,
Kurudu dudaklarım, çatlıyor, yoğun bakımda…

Her hasta, benim gibi, böyle, çaresiz yatmakta!
Yumuşak yataklar bile, iğne gibi batmakta!
Makinalar da bir yandan, acı, acı, ötmekte!
Dertleri, beşe, ona katlıyor, yoğun bakımda…

Eğer, hemşireler neşeliyse; mesele olmaz,
Öyle her aklına estikçe, sızlanmaya gelmez,
Yalvarma der, merak etme, yatak adamı delmez,
İş, insaf, merhamete kalıyor, yoğun bakımda…

Anlatamam; içerisi dert, dışarısı da dert!
Doktoru sorarsan eğer; o hemşireden de sert,
Haber almak için, dışarıda beklerler, fert, fert,
Bekleyenler, haddini biliyor, yoğun bakımda.

Herkesin de işi zor, Allah yar, yardımcı olsun,
Dilerim, cümlesi de, Allah’tan mükafat bulsun,
Senin neler çektiğini, çekmeyenler ne bilsin,
İnsan, daha duygusal oluyor yoğun bakımda…

Yatmayanlar bilmez ki, ben neler anlatıyorum,
Her yerimde sondalarım var, kan damlatıyorum,
Derdimi, solunum cihazıma dinletiyorum,
Hislerim, havasını alıyor, yoğun bakımda…

Yolgeçen hanına dönmesin, tamam, anladım da,
Beş dakika sevdiklerim dursun bari yanımda,
Görünce belki, dolaşım, tavan yapar kanımda,
Yorgunum, bitkinim, moralimi sorarsan; sıfır…
‘’Bedenim ve bütün duygularım, yoğun bakımda’’

Şefik Bal
19.7.2013