Yıllar sonra bu gece beş dal sigarayı üst üste içtim...

Temiz bir son istiyorum oysa. Ağzı sigara korkmayan bir ölüm...


Ve bu kahrolasıca yerde, gecenin bu vaktinde aklımda biyoloji ilmi, ; aklımda mutualist bir yaşama hevesi, olmadı komensalist... aklımda çocukluğumun yol kenarında faili meçhul cinayetten arda kalan kimsesiz ve kimliksiz bir leş gibi duran o ev... Yoldan geçen arabaları saydığım, bıkmadan, usanmadan her gece bu saymaca oyununu oynadığım, damından düştüğüm, ölmediğim o toprak damlı ev. Annemin beyaz, bembeyaz leçeği, kefeni de öyleydi...

Gelenler gidenlerden hep daha azdı ve ben gidenlerin kazandığını sanıyordum. Kahroluyordum. Sonra gittik biz de bir gün gidenlerle....

Gitmek yetmiyordu işte kazanmaya. (tam da burada canım yine acayip tütün çekti, canım yamanın sancısını dumana bulayarak gizlemeye çalışıyor sanki...)

Babam gitti, annem gitti ve birçokları...

Eskiden de gidenler çoktu, şimdi de... Hep gidenler yeniliriş meğer...

Şimdi burada böyle saçmalarken bu telefonun aptal tuşlarıyla cebelleşerek, bir yer diyorum, bir toprak, bir anne kucağı, bir beyaz leçek...

Ölemiyorum lan, ölemiyorum! Ağzı temiz bir ölüm! Yoksa bu saprofit hissiyat beni çıldırtacak!

Bunların şiirinle bir alakası yok. Sadece şiirde geçen 'toprak' kelimesi ile....

İşte öyle...