Ayağım tozuyla bastım yüreğine
Ses soluk bir geceden düşerek
Şavkın ve mehtabın üzerine
Susturdu deli cesaretimi

Yol bir mevsimdi ellerinin ayasında
Tortopak bükülen dizlerimin arasında
Kalbimi mühürleyen gözlerindi ışığım
Yıldız oldum toprağa düşerken kırıldı uçlarım
Aşk oldum meşk koktu burçlarım

Bir gecenin sesinde titrek mum ışığında
Ala benekli bulutlara ısmarladım
Yağmurun müjdesini

Hâle düştü gönlüme ağlamamak elde değil
Zindan gecelerde büyüyen bu sefil
Sızılanarak depreşen damarlarımdaki kir
Durgun bir sal gibi dalgaları beklerken
Yıkılıverdi gözlerinin yarına
Damladım ansızın gözlerinin pınarına

Sen bir menekşe bahçesinde
Elleri titreyen gül fidanı
Utanarak kızıla dönerken yanakların
Sedef kaplamalı radyodan çalarken mahur besteler
Maun kokuyu kovalarken ıtır şişeler
Dedem şaşal suyundan yudum yudum
İbrikten gül damlardı ak sakallarına
Toy vakti küheylan olur uçardı pars misali

Ay şavk eylerken sarılır boynuna çiçekler
Gözlerini görse nice kelebekler
Matemi yurt eyler alemi isyan tutar
Böyle güzel bakarken ruhumun aynasına
Ay şöyle dursun
Güneş korkar şafak atmaya

Pencereden bakınca aşk dolar odama
Yola çıkınca renk gelir uykuma
Gönül huzuru arar amma
Cenk meydanında Ay görmeyen
Pusatsız mevsimde yakalandım ben sana
Ondandır dilimin lâl
Ruhumun muhal oluşu

Şu sıcak kalbimde tışlarken adın
Kalemsiz şiir yazdırır seven bir kadın