Ateş nereye düşse, yanan ben oluyorum,
Küllerim savruluyor esen seher yeliyle.
Bir küheylan misali burnumdan soluyorum,
Akıyorum ummana, coşan bahar seliyle.

Güneş guruba yakın, kuş gibi sağılıyor,
Dertler üstüme gelip dağ gibi yığılıyor,
Hayallerim eriyip, buz gibi dağılıyor,
Yüreğimi dağlıyor kora dönmüş miliyle.

Sessiz akan nehirler çok derindir bilesin,
Dünya sana güvenmem; her şeyinle hilesin,
Başkasına gülerken, bana her an çilesin,
Daima ceza verdin zalimlerin eliyle.

Üzerimde bin vebal, taşımıyor dizlerim,
Akan gözyaşlarımı herkeslerden gizlerim,
Bir tenhaya çekilip olanları izlerim,
Yalvarırım Allah’a mazlumların diliyle.

Bazen dağlara çıktım insanlardan kaçarak,
Kimi zaman sürünüp, kimi zaman uçarak,
Rabbimden af diledim ellerimi açarak,
Sahraları dolaştım evliyayla, veliyle.



Sabri Koca