7
Yorum
12
Beğeni
0,0
Puan
445
Okunma
Ayrılık, ölümden daha zor bana,
Aşkımdan ayrıldığımdan bu yana,
Herkesin dağılıp da
Benim tek başıma kaldığım zamanda,
Küllenmiş aşkımı ararım yana yana.
Ayrılık acısı yaktı garip sinemi,
Ruhum acı çektikçe alıyor demi,
Aşk acısı çekenlerden ayrı kalışım,
Gönlümü yalnızlıklara salışım,
Beni çölde serap avına saldı,
Ayrılık acısıyla ruhum fersiz kaldı.
Nefislerin közle kabartılmış boşluğu,
İnsanları tek tarafa yönlendiriyordu.
Hakikatten uzak bataklık yuvaları,
Boş sözler kalburunu dolduruyordu.
Parayla şöhretin mahallesinde,
Ziyaretler, ziyaret olmaktan çıkmış,
Kabirler bile ikiyüzlülerden bıkmış,
İşte Mevlanalar, Yunuslar ve diğer zatlar,
Mezarlarında bile huzur içinde uyutmazlar.
Ağustos/1992
İstanbul
Cevap Yaz