Biri ayrılık derse, kanar hislerim
Biri gitmek derse, solar gözlerim
Biri unutmak derse, yıkılır hayallerim...
Biri şiir derse;
Ölür yüreğim...
Biter satırlar,
Kurur mürekkebim
Kalmaz sayfalar,
Kapanır defterim
Açmaz umutlar
Solup giderim...
Ellerimde kaderim
Yüreğimde gizlediklerim
Sessizlik benim; kederim
Ben; yalnızlığın ta! kendisiyim...
Yollar benim sebepsizliğim
Ben yollardan geçip gitmişim
Arkamda yoktur bıraktığım izlerim
Yüreğimde olmaz biriktirdiklerim
Ben bir berduşum; sırlar benim evim
Ben bir meczubum; akla sığmaz, hallerim
Ve artık, zamanı geldi; gitmeliyim...
Toprağı ısıtacak kadar
Dertlerim, hüzünlerim var benim...
Hasret yığılı ağrılarım
Dargın baharlarım
Açmayası umutlarım...
Yüreğimde yakıp yıktıklarım var benim
Hepsini ardımda bırakıp, artık gitmeliyim
Bu son sözlerim;
Bir vedâ edercesine değil de;
Bir hasret türküsünün içinde
Dertli bir sazın, en ince telinde
Dinlemeyen yağmurların, sesinde
Karanlığın geceyi sardığı, son zifirde
Güneşin pencereye vurduğu, ilk saatlerde
Heveslerde
Sevinçlerde
Üzüntülerde
Hep hatırlanmak dileğiyle...
Gidiyorum işte;
Ardımda; bu mektubu bırakıpta sizlere...
Daha, söyleyemediğim onca şeylerle
Ufacık bir tebessüm ile
Güllerden bûseler iliştirip, yüzünüze
İnce bir seda ile dokunup, gönlünüze
Kuşların kanatlarına gizlediğim; hayallerimle
Gidiyorum işte;
Sessizce...
Kendimce...