1
Yorum
14
Beğeni
5,0
Puan
826
Okunma
İki sözcük arası pek dar
arasına sıkışmış huzursuz bir huzur
bu aralar incecik çok incecik her şey
kopan kopana / önce ben!
boyun eğ / boyun eğ kadere, kaderime,
eğdim!
Kimse inanmıyor artık yazdıklarıma,
gözlere, dudaklara
özenle muhafaza edilmiş yalanlara,
maviye ve bazı acılara.
Ben, ekiyordum oysa, onların topraklarına,
anlaşılmaz bir zerafetle ve katkısız şehvetimle,
"uyusun da büyüsün" cümlesinden bir parça koparabilelim diye.
hızla kuruyan anılarım
ve hep o rüzgarlar, sırtımdan söken onca düşleri
"en heyecanlı yerinde bittti" hayatları, topladım da ne oldu
yine de tuhaf bir miras işte, dünyanın devrik cümlesi,
ağlamaklı sevişmeler, konuşmayı unutan geceler.
Yola gitmiyorsun, yoldan geliyorsun,
yol sana geliyor,
meğer bu yokuş, benmişim aslında...
5.0
100% (12)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
Cevap Yaz
