Bizim eskiden çocuk yaşlarda
Hiç öyle büyük sevdalarımız olmadı
Biz sevdaları ya şarkılardan duyardık
Ya da foto romanlarda okurduk…
Bazen de Yeşilçam sinemalarından görürdük

Ne kibrit kutularına mektuplar koyduk
Ne de kokulu zarflarda nameler gönderdik
Sevdamızı ferman gibi anlatan sevgiliye…
Olur ya
Bazen susardık kadersizliğimize
İçimizde ukde gibi kalırdı
Söylenmemiş kelamlar
Gömerdik bir çocuk mezarına
Çaresizliğimizi…

Bizim sadece çocukluk aşklarımız oldu
Sabah ateşlenip
Akşama doğru söndüğümüz
Gönlümüzün ocak başında
İki arkadaş bir kıza tutulurduk
Nisan yağmurları misali…
Şıp sevdi gibi geçerdi,
Farkına varmadan
Oysa
Tutulduğumuz kızın,
Hiçbir şeyden haberi yoktu
Kendi kendimize “gelin-güvey olmuştuk” işte
Gel gör ki paylaşamazdık
Sözüm ona sevgili dediğimiz kızı…
Yoktan yere kavga ederdik
İyi mi?

Ama hiçbir zaman
Gönül hırsızı olmadık
Günahsız duyguları güzel düşünceleri
Masum tutkuları çalıp çırpmadık
Bizim sevdalarımız belki büyük değildi
Belki çok küçücüktü kendi çapında
Biz sevgileri ruhumuzda demlerdik
Gönlümüzde vefaya mayalandırdık
Aşı tutmasa bile büyük bir sevdaya
Amma velakin
Hiçbir kalbi zimmetimize geçirmedik

Sevdalar hep bizde
Bir mavi düş gibi kaldı
Sevdalar hep bizde
Pembe hayalden öte gidemedi
Ve ümitlerimiz hep suya düştü
Umduğumuz dağlara hep karlar yağdı
Dedim ya
Bizim hiç büyük sevdalarımız olmadı
Canımız sağ olsun!
03.02.2015