Hayatın acılı sert darbeleri
Rehin yürekleri derinden sarsmış
Mutlulukları ezmiş gitmiş
Bir deprem misali
Sevgi demli topraklarını yerle bir etmişti.
O takvimin gecesinde
Kaybolmuştu kutsanmış yıldızlar
Duyguların rahmetli lisanı fırlamış yerinden
Mavi düşlerin içinde kaybolurken rüzgâr
Aşk orucuna girmiş katli vacip ruhlar...

Hain gecelerin
Sessiz çığlıklarını örterken zaman
Koca arzular bitik, dudaklar isteksiz
Sağanak yağmurlar bir yudum çayın deminde
Sevgilere artık kucak açamımıştı.
Sihirli beyazlıklar bile geceyi aydınlatamazken
Derin bakışlar
Bir sigara dumanından
Zehirlemişti gönül çiçeklerini.
Bedenler kıpraşırken
Aşk kokulu bezler
Sevgiden, aşktan
Külliyen yoksundu...

Gece uzun zamanlıydı...
Mutluluklara dikenli duvarlar örmüş
İşkence yuvalarında hükümler giydirmiş
Kaybolmuştu insanlık.
Yetimleşen şiirlerle insanlar çaresiz bırakılmış
Kırılgan ümitlerle, yaşlı gözlerle
Sevdalar aşkı diyarlardan göç edip gitmişti...

Ölümü hisseden şair
Bir kahvenin hatırını cesurca fısıldamış
Hayatın hakiki nimetini
Annelere, babalara, dedelere
Şifâlı bir dille öğretmiş
Vefâ nedir bilmiş
İnsana değer veren hakiki sevgilere
Şiirler besteleyerek
Dizeleriyle tek tek kucaklamıştı...

Mehmet Öksüz