Anlatamam
Demek istediğim ağlamaktır, ses
Gülmektir ışık / Uyumaktır karanlık
Uyanmak doğmaktır, ışıkla sesin bir oluşu
Canlanmaktır, incinirken varoluş
Ses olmazsa ışıkta olmazdı
Hareket olmazdı, bir film olmazdı
Ağladığımda üzülmem güldüğümde sevinmem
Nasıl hissettiğimdir
Ağlıyorum kendime şimdi uyanamayacağım gecelerde
Doğamayacağım günlere
Umudumu ayırdım her şeyden, uzak bir yıldız şimdi
Çevremde bana yar yok, arkadaşlık istemediğim kölelik bana
İşim bu tek edindiğim işim bu canlı hissettiğim işim bu
Yaşamak için yazıyorum
Cesedimle maaş aldığım işime gidip geliyorum
İş içinde iş bilmiyorum
Burnunu sokmuş çok, oturuyorum çok cesedime maaş verirler
Aklımı alırlar, bana çalarlar, satış böyle
Nasıl güleceğim bilmiyorum, birisine gülmek…
Oysa ben hep kendime güldüm, bana çalınan aklıma
Ve çok derinlerde ilk oluşumuma indim
Kendimi duymak için ağlıyorum ilkin
Gülmek için hep öğreniyorum, kendimi öğrenemiyorum
Hayatımı yitiyorum, gülmek başkasına
Konuşamadım bu yüzden kimseyle konuşamadım, aslında
Konuşmam, toplumun bende konuşmasıydı
Ben ancak konuşturabilirdim, sanatımla, aklımı emerler çünkü
Ben düşünürüm sadece düşüncemin dışında bana hayat yok
Düşüncemle yalıttım kendimi
Ben dişiden daha dişi şimdi düşünce boşluğum rahim şimdi
Ben yazarım şimdi cismim yok, yazarlar şimdi, ben okurum şimdi