Yalnızım ey alfabem
Sükut ve derin bir kulak çınlaması...
Gönül iklimim
Yorgunluğun kucağında
Seması loş
Ama sefası ayrı bir hoş...
Kafiyeleri boğulasıca şiirler!
Ne anlam taşır ki?
Sen ben de ben ise sen de değilken...
İmla zaten hakgetire
Her şey günübirlik
Her söz salisede bitesiye olmuşken..
Bana bak kervancı
Çok ta sahiplenme bu hanı
Yerim hazır zaten sana minnetim yok..
Suya yazdım bir nüshayı
Aha birini de buraya
Ne kafiye ara bende ne de imla
Vakit ıssızlık günlerden sensizlik
Yarın ümit ilerisi yeşillik
Biraz da sonda olsun hüzün
Yeni başlangıclar telafi olur belki..
Belki de iklimim şimdi yeşerir
Unutursam sensizliği ve yanlızlığı...
Mümkünmü Ya Ilahi
Saplanan hançeri görmezden gelmek?
Ya da devam etmek bu yarayla
Ne kadar kaç kulaç kaç adım...
Say muhasip
Alacaklarım hayli birikti zira...
Artık zaman mı öder devran mı
Bilemem...