Tekmelemekle Varoluş

Bugün ne düşündüm biliyor musunuz?
Yürürken dünyayı tekmelediğimi
Ben gerçek topçuyum
Herkes gibi
Annemizin karnında başlar
Dünya bizi geri tepmeyene kadar yaşam, oynarız
Tepinmek var oluştur.
Tepin yeter ki!
İster top oyna ister dans et, spor et yeter ki
Ya da istersen soyun anadan üryan
Dön geri, dal suya tüm uzuvların tepinsin
Evreni spor et yıldızlar arası
Birde zamansız uzayda yok olabilsek
Aslında yok oluyoruz da
Var olduğumuzdan bir ömür kalıyoruz
Uzayda her yere uzanabiliyoruz
Hissetmiyor musun duygulandığını
İfade mi edemiyorsun
Bir kere var olduğumuzdan
Hemen yok olamadığımızdan gidemiyoruz
Oluşumuzdan gitmek isterken her yere
Kalıyoruz, ama yaşıyoruz da.
Yaşa, çok yaşa! Yaşamak mutluluktur
Ama seni yaşarlarsa umutsuzluktur
Misal erkek egemen dünyada
Kadınları hep yaşamak istiyoruz
Kadın erkeğini yaşamak isterse kazak oluyoruz
O bebeğini yaşasın, çocuğuna baksın yeter ona
Kocama da bakmak istiyorum, yok, gerekirse koca emreder
Ben erkek erkeğe yaşamak istemem
Dövüşürüm barış eder çalışırım ama o kadar
Topçuyuz dediksek kafamı tekmelerim
Dünya kafamdır benim evren bedenimdir
Kafamı düşünmekle yeri yürümekle tekmelerim
Evren içimde dünyam dışımda böyle yaşarım
Nasıl? İşte bu zamanın sırrı, gizemimizdir.
Gördüğümüz her şey bir zamandır
Bir arada değişir her şey
Eşyamız eskir biz yaşlanırız, farklılığımız
Her elemente özgül ağırlığımızdır
Ne yedik ne iştik ne kazandık ne kaybettik
Kat ettiğimiz mesafe uzadıkça elimizdekinin kütlesi düşer
Kaç gram cep telefonunumuz
Beynimizde küçülecek artık eşyamıza geçecek aklımız
Biz yok olacağız eşyamızda yokluğumuzda var olacak
O zaman biz doğacağız doğdukça var olacağız
Kaç tür zaman var o kadar çeşit zaman var
Kaç milyar insan yaşar, o kadar ayrılık var
O kadarda hortlayacak olasılık var
Doğurmak çok sancılı
Gebe kalmakta çok hassas bir durum
Her gün şiir yazmak yorucu stresli bir durum alıyor
Rahmini aldıran bir kadın gibi
Şairde düşünce boşluğunu aldırsa yaşamasa,
Göm gitsin!