İSYAN

Hayat sillesini vurmaya görsün;
tökezler, düşer
ve doğruluruz düştüğümüz yerden.

Tufeyli bir yaşamın yoksa eğer,
bir devinim başlar kendi içinde;
hançer yemişçesine bir şaşkınlık,
bir gam,
bir hüzün büyür gözbebeklerinde.

Önce kilit vurulmuşçasına bir suskunluk
ve yoksunluk…
Geçmişten izlediğin film şeridi,
ifşa etmeye görsün içinde gizlediğin sırları;
Ardı ardına yıkılır utanç duvarları.

Artık her şey aleni.
örtemezsin şiirlerde,
dize dize imgelerle süslediğin hüzünleri.
İşte bu son satır, demek ister;
yazamazsın,
yüreğin gibi titrer ellerin.

Engin imge deryasında kulaç kulaç gezinirken
sen yaşadığını sanırsın;
her aşka, her hicrana,
her hüzne ölür ölür dirilirsin.

Korkma, bu ses;
gidişin sonrasında virane bıraktığın yüreğin sesidir.
Hoyrat bir yaşamdan geriye kalanları getirdi
ve bende sadece sen eksildin…

Efkan ÖTGÜN