Şu yalan dünyada nasıl yaşadım,
Baharda yazımda gülmedim canlar,
İnsanlardan bir gün vefa görmedim,
Şiirler yazıp ta bandım be canlar.



Çile dolu yıllar derman aradım,
Hasretlik çekerek dergaha vardım,
Yaşım yetti canlar Kemali buldum,
Derdime yanıp ta yandım ben Canlar.



Çok acılar çektim istedim Hak’tan,
Yoktur ilaç dendi derman Allahtan,
Toprak ekin vermez kurumuş tarlan,
Duayı yapıp ta kandım ben Canlar.



Duygu insanıydım coştum çağladım,
Seherlerde kalktım çokca ağladım,
Sonum merak ettim gaflete daldım,
Başımı çalıp ta yardım ben Canlar.



Ağladım ağladım tükendi yaşım,
Sonunda gördüm ki derman Allahım,
Çıkılmaz yollarda koştum usandım,
Rabbime varıp ta buldum ben Canlar.



Çileli yıllarım hayli yıl oldu,
Baharlar güz oldu yazlarım soldu,
Acılar katlandı zirveyi buldu,
Aynaya bakıp ta korktum ben Canlar.



Hepsi boşa imiş kalır burada,
Tarla, altın, gümüş girmez mezara,
Hesap kolay olsun düşme tamaha,
Servet mutlu eder sandım ben Canlar.



Elbet sonu mezar herkes girecek,
Hüdayi ettiğin orda görecek,
Dünyada ağlayan orda gülecek,
Dünyada yaşarken öldüm ben Canlar.

04.03.2019//KIRIKKALE
HİDAYET DOĞAN OSMANOĞLU
TC.KÜL.BAK.HALK ŞAİRİ