Bütün karanlıkları bir kenara bırakıp
Bazen veda etmeli Geceye.
Canımı yakıyor
Karanlıklarımı barındıran bu hüsranlı geceler.
Korkutuyor beni.
Korktukça;
Canım acıyor
Ciğerim yanıyor.
Halbuki ben;
Sadece Şiir yazmak istiyorum
İçimdekileri doya doya anlata bilmek,
Yaşanmayanı yaşatmak için.
Saçlarını Örmek gibi
Özlemide anlatmalı bana,
Saçlarını okşarken.
Beklemeyi yazdırmalı
Gamdan Dağları yok etmek için.
Bazen acılarımı,
Bazen de umutlarımı
Yazmak istiyorum.
Bilinmeyen bir Şehirde
Güneşin doğuşunu
Gözlerinde yaşamak isterim.
Hasretleri bir kenara bırakıp
Gözlerinden Yıldızlara bakmalı
Yakamozlarda.
Halbuki ben;
Seni şiirlerde yaşamak isterim.
Anılarda kalmalı artık,
Yaşanmış bütün acılar.
Çiçekler gibi kokusu olmalı
Şaçlarının.
Petekteki Bal olmalı,
Gülüşlerin.
Yaşatmalı Umudu,
Hücrelerime kadar.
Hemde Futursuzca.
Halbuki Ben;
Sadece Şiir yazmak istiyorum
Umutlarımı yaşatmak,
Güzel yarınlarda yaşamak için.
Bütün Kelimeleri yazdırmalı bana
Şu an Senin okuduğun Cümleler gibi.
Bazen veda etmeli geceye.
Güneşe ve güzel günlere
Gülücük saçarak
Merhaba demeli bana
Gözleri ile Gülümseyerek.
Ben Seni Yaşatarak,
Yaşamak istiyorum Şiirlerde.
Güneşin batışını gördüğüm sürece
Güneş hep doğacaktır
Gözlerinde.
Gözleri ben.

27.02.19 - Ismail Polat
​