Baba ocağı ata yatağıdır köyüm benim
Damarlarımda akan asil kanımdır benim
Yaylaları dumanlı suları soğuk canım benim
Insanı da bir o kadar mutedildir köylüm benim

Yukarı obadaki mezarlık yanındaki garip evin
Çatısı da çökmüş içerisi de fazlasıyla serin
Bahçesinde biten pıtırağın ve dikenin
Bakıcısı da kalmamış sahipsiz ıssız yerin

Bir öküz arabası gıcırtısı vardı kulaklarımda
Ahmet dede atardı bizi samanın kucağına
Bedenimizi yakan ısırgan otunun acısına
Hasret kaldık inanın sıcak sobanın dumanına

Köy ortasında akan yadigâr dede pınarının
Suları da sihirlidir bitmez bir türlü inanın
Hemen alt tarafında duran o eski yapının
Eseri kalmamış şimdi Medine’nin kapısının

Ben de çok özledim dumanlı yaylanın yolunu
Pekmezini, pağacını, havasını ve dahi suyunu
Çayırında yayılıp, meleşen, oynaşan koyununu
Özler oldum ben artık çiçeklerin kokusunu

Evet dostlar artık biz bir yabancı gibi olduk
Akrabalarımızın kapısını çalmaya utanır olduk
Garip Bayram köyümüzden de habersiz olduk
Kafamızı sokacak yıkık bir ev dahi arar olduk