GİRDAP

Hadi gel de girdaba düşmeyelim.
Varsın çevremizde dönüp de dursun,
biz gülü budayıp sevgiyi özgürce haykıralım.

Öksüz çocukların başını okşayıp,
masumca yüreğe dokunalım.

Kavramamış olsak da ellerimizi,
ya ayrılıktan söz etmeyelim,
ya da o naif yüreklerimizi
şehvani duygularla kirletmeyelim.

Zamandır, geçer elbet.
Mahkûm edilmişsek acımasız çarkına zamanın,
bırak.
Sıkışıp da kalsın dişliler arasında nefret.
Vararak biz Nemrud’a,
payımıza düşenleri zorla alalım.

Yalvaçlara meydan bırakmadan,
aşkı bir karınca duasına sığdıralım
ve asla sevmekten korkmayalım.

Sen ve ben,
arzın merkezinden,
mabed bildiğimiz,
kutsal saydığımız yaşamı
rahvan adımlı atlarla yeniden keşfe çıkalım.

Altın harflerle yazılmasa da adımız tarihe,
iz bırakalım metruk ören yerlerine.
Mecnun’dan önce,
Leyla’dan sonra keşfe çıkanlar olursa şayet,
not düşsün tarihçiler:
"Onlar aşk’ı öğrenmeye gitti,"
ve "Gördük ki çok sevmişler."

Efkan ÖTGÜN