41 KERE MAŞALLAH

40 yaşına dayandım.
Düşmedi tepeme yıkık bir kentin taşı,
Buluşmadı henüz zehirle dudaklarım.
Bir doktorun kaleminden çıkmadı sonum,
Yırtsa da boğazımı bu kül kokan hava,
Hâlâ göğsüme doluyor dünya.
Bir tesadüf zinciriyle,
Çok şükür, yaşıyorum.

40 yaşına dayandım.
Serkeş bir şoförün gazabına uğramadan,
Rast gelmedi yanımdan geçen trenin devrilişi.
Kaptırmadım kolumu bir fabrikanın paslı dişlisine,
İşçi olmadım çok şükür.
Bir mucize gibi,
Yaşıyorum.

40 yaşına dayandım.
Düşmedi henüz kapıma gece yarısı bir gözaltı kararı.
Hâlâ özgürlüğün o tekinsiz tadı damağımda.
Ne gazeteci oldum ne yazar, çok şükür.
Bakmayın böyle şiirler dizdiğime;
Ellerim titrek,
Bir güvercin tedirginliğiyle tutuyor kalemi.
Sesimde tını yok, gözümde fer.
Eğilerek, susarak...
Yaşıyorum.

40 yaşına dayandım.
Çökmedi üstüme o çürük alt geçit,
Bir artçıyla başıma yıkılmadı tavan.
Yutmadı beni yağmurla dolan o kör çukur,
Devrilmedi üzerime kurumuş bir çınar dalı.
Tesadüfen ayaktayım,
Yaşıyorum.

40 yaşına dayandım.
Gaspa uğramadı bedenim,
Gece yarısı önümü kesmedi o sahipsiz öfke.
Denk gelmedi şakağıma bir düğün magandasının kurşunu,
Patlamadı yanı başında durduğum o meydan.
Bir leke sürülmedi tenime, çok şükür.
Eksilmeden, ölmeden...
Yaşıyorum.

41 kere maşallah.
Yoksa kimden sorardım bunca kıl payı atlatılan ölümün hesabını?
Nazardan ırak,
Korkudan yakın...