KORKU ÜLKESİNDE

Biriken fırtınayı bıraktık içimizden
Dalga dalga titredi mehtap
Hastalıklı yeşile büründü ovalar
Terk edilmiş yazların kalıntıları
Otlar kamışlar çürük kokuları
Kabusların pusu yerleri titredi
Korku ülkesinin sınırlarında.

Buruşuk ihtiyarlar
Tutsak olup cam kulelere
Sarı yıldızlara sorular sordular
Kafalarındaydı zaten,aldıkları yanıtlar
Kendileri unutkan uykulara yattılar
Sahte barış rüyasına yatırıldı topraklar
Ağlamsıdı sustu sevdalarımız
Onulmaz bir oda yandı sevdalarımız.

İşitme sınırlarımızın gerisinden
Geliyordu umudun kösülmüş sesi
Yeşilin olduğu vadilerden
İçimizde gizli yollarımız var
Korkular takip etse de bizi
Gideriz umut kanyonlarına.

Eskil ve aç
Ser’e meyilli yetişmiş
Soğuk zaman kalıntısıydı
Yıkımın sesi
Karanlıkta yayılan yangın gibiydi
Yüreklerimiz fırtına
Gözyaşlarımız kutsanmış şaraptı
Durduracaktık yıkımı
Saçlarımızla örecektik yarını.

Yıkarsa umutsuzluk yıkar insanı
Böyle bir mahşer gününde
Ve şu anda,ve şimdi
Ağlayacak gücümüz var
Gözyaşımız var hala
Ne mutlu bize
Güzellik var içimizde
Dünyayı kurtaracak.

Temmuz 1999 Ankara