Hüzün nedeniyle kapalıyım dostlarım
Ayıplamayın beni, sorgulamayın
Belirsiz bir vakte kadar arayıp sormayın
Ne yapıyor ne ediyor diye meraklanmayın.
Adressizim şimdilik, şifasızım;
İyileşmeye isteğim yok.
Kalabalığa meylim,
Mutluluğa mecalim…
Kendime hayrım yok,
Hem başkasını n’eyleyim
Gülmenize bakın siz, eğlenmenize…
Yemenize, içmenize…
Geri kalmayın günlük meşgalenizden
Şarkılarınızı mırıldanın coşkuyla
Makyajınızı yapın, tıraşınızı olun
Parfümünüzü sıkın
Üst başınızı güzelce giyinin
Pejmürdeliğime aldırmayın lütfen
Kirli sakalıma, uzamış saçlarıma
Hüzünlü bakışlarıma denk gelmeyin
Sitayişli sözlerime, alengirli tavırlarıma
Cafcaflı yalnızlığıma kılıf uydurmayın
Bulut olmuşum farz edin unutun beni
Bir damla yaş olup düşünce hatırlayın
Yıldız olmuşum farz edin, yok sayın beni
Kayınca karanlığın içine o zaman anımsayın
Siz beni hep mutlu bilin
Mütebessim bir yüz
Karanlık bir çift göz…
Hüznüme ortak da istemiyorum,
Acımı paylaşmak da.
Sevincime ortak olun,
O da milyonda bir, Yakalayabilirseniz
Gülüşüme gülüşünüzü katın, şahit olabilirseniz
Hüzün nedeniyle kapalıyım dostlarım
Hiçbir izim olmayacak ortalıkta
Adım dahi unutulacak, yüzüm bile
İki gözüm uzak durun benden
Size de bulaşmasın hüznüm
Hem bana yetmiyor
Size düşmez asla bir kırıntısı dahi
Ziyan etmem hem ben hüznümü
Afiyet içinde yaşarım
Şenlik içinde
Keyifle.
Hiçbir nişane kalmasın benden geriye
Yakılsın bir kâğıt gibi her ne kalmışsa
Yırtılsın benden her hatıra, silinsin
Bir insan bu kadar mı zalim olur kendisine?
Bu kadar mı acımasız ve duvar?
Bize her öğün ayrılıktan başka ne var?
Gözyaşından…
Kahırdan…