3
Yorum
10
Beğeni
5,0
Puan
1573
Okunma
Ilık bir bahar sabahıydı
Kır papatyalarını ilk kez görüp aşık olduğum zaman
Patika yolun sağını ve solunu süslemişlerdi
Tıpkı beyaz tatlı küçük nedimeler gibiydiler
Saf ve gülümseyen neşeli canlılar
Yolun sonunda bir baraka
Ve onun hemen yanında da görkemli bir söğüt ağacı vardı
Yüzümü okşayacak kadar yakındı bana
Elimle onu sevecek kadar yakındım ona
Tanıştığım yegâne sanatçının nazik bir hediyesiydi bu
Bunu görüp hissedecek kadar yaşamışlığımla tanıştırılmıştım
Biliyorum, insan ki; kendini saklayarak yaşayabilen tek kara kutuydu
Kabarık elbiselerimizin içinde
Çizmelerimizin ezdiği
Ve solucanlar gibi, sürünerek topraktan önce saklandığımız yerdi insan.
Meral Meri ~Kara Kutu
5.0
100% (7)
Cevap Yaz