O kadar
darda kaldı da yüreğim
kopamadı dalından
oysa bir sözün
bin cevapsız soruyu silerdi
tut elimden
tut çıkar
ittiğin bu kuyudan dedim de
mesnedsiz acılarla titretip
bilmecemsi bir cezayla başbaşa bırakıp
koyup gittin




zehirli dikenler büyüyor bağımda o gün bu gündür
senli bir yalnızlıktan ödünç günlerle
yaşıyorum saçlarını okşayarak
oysa kaçıp kaçıp sığındığım senle
yürüyordük düşlerimizle
kaç kez iki çiçek diktiysem
anılarımızın üstüne
kaç kez kuruttun
kaç kez kırdın
şimdi kimsesiz çocuklar dolaşıyor beynimde




toplayacağım denize akıttığım gözyaşlarımı
dudaklarım besmeleye sığınık
uykuya dalacağım birazdan
bundan sonra
ne nisan beklerim ne de mayıs
günler ay
aylar ekim
artık aşk şiirlerinin gazabından korkuyorum
baksın ardımdan takvimsiz ömrümün günahları
bak ardımdan
yine sus
yine konuşma
bırak y/aramızda kalsın