Yürürsün karanlık asfaltın üzerinden,
Kucağında büyüdüğün eve dönersin.
Bir tekrardır aslında hayat
Nereye gidersen git yine aynı sensin...
Doğmamış umutların hayrkırır odanın pencerelerinden dışarı,
Hayali aşkların sarkar perdelerden.
Tam şu koltuk üzerinde kaç aşkın bitti?
Kaç aşkın filizlendi?
Yaşamının merkezidir bu ev;
Gidersin,dönersin, yorulursun, tükenirsin...
Yine aynı eve gelirsin.
Kaç yıkım gerekir kalbini tekrar inşaa etmene?
Kaç kez canın yanmalı ki öğrenebilesin sevmeyi.
Hangi hüzün eşdeğerdir dönüşlerine?
Hangi gidiş unutturur sana geçmişini?
Tekrarlamaktan öteye gider mi hayatın yanlışları
Hangi panayıra gidersen git
Sahne farklı...
Ama sen aynı oyunu oynarsın.
Beyaza boyarsın kalbini bu kez farklı sanırsın,
Bir siyah noktadır aşk,
Bulaştığında yine aynı rengi alırsın.
Ya o seni karartır,
Ya sen onu beyaz yaptım diye avunansın.
Ama yanılırsın...
Bir gariptir aşk;
Beyazını almayan senide karasız bırakmayan...