Görkem’i ihtişamıyla raks eden bu evren
savrularak intizam-ı ahenk içerisinde
barındırdığı her şey farklı gör ki türlü renklerde
ey insanoğlu!
nedir düşüncen?

düşünseydin eğer olmazdı zulümler
yıllarca bitmeyen bu topraklarda
düşünseydin eğer bunca ölümler
sönmüş... bacası tütmeyen ocaklarda.

şimdi her şeyi başa sardığımda
mutluluktan gülen yüzler nerede?
o sımsıcak yuvaya doğduğunda
güneş tutulması aşktı...
aya yıldızlara.

gençliğimden çalınan yıldızları sayarak
karanlıklara bırakıyorum bir bir
savuşturduğumda fırtınaları acılara tutunarak
umutların güne filizlendiği güneş
elbet bir gün yeniden doğacak.

güneşinde parlak doğuşuyla yeniden
bulutlar yağmurlarını oluk oluk akıtacak
bol bereketli toprakların yüzeyinden
ham başaklar olgunlaşarak fışkıracak.

özlemimdir!
ocaklarında çatıldığında ateşin
dumanı yücelirken bacalardan göklere
gülümsüyorsa la yanağı yavrusunu emziren annenin
artık göçerim huzurla
ne ahirim
ne de zahir.