düşlerimin örtmediği yerler
üşüyor şimdi
bir izansıza
esir düşüyor
anı saydığım ne varsa
hüzün koleksiyoncusu belli
eteklerinin süpürdüğü zeminden
isminin tozu bulaşıyor üzerime
iki gözü



çekip alıyorum cımbızla
sehven kullandığım cümleleri
boşuna üzülmeyin
zira!
sizin teninizde leke bırakmaz
tehlikede yaratmaz
çevreye verdiğim zarardan ötürü
özür diliyorum hepinizden



kalbimi kırdın senelerce
rahat mı durdun
hiç olsun kötüye yorma
ikide birde soru sorma
zaten hakem kararıyla mağlubum



aslında ben bizim mahallenin bir nüvesiyim
vapurları saçlarının ucundan yakalar
parmaklarıma takılanları boğazdan geçerken
martılara atarım
her seferimde ağlak bir vaveyla
sadece ben duyarım
çamlıca tepesinin rüzgâra karışan nefesini
her defasında kız kulesine bayrak gibi asarım
bu içli itirafı;
gece demem gündüz demem yaparım



siz misiniz daha beyaz
yoksa yakamozlarınız mı ayaz
denizinizi işlemiş siniz nasılsa yüreğinize
keyfinize diyecek yok
yeşiliniz ise balayı



sız çıkıp çıkıp geliyorsunuz ya
bütün tabuları yıkarak
dibinize döktüklerinizin çetelesini tuttum
bilmiyorum yarınlara ne kalır bizden
eskitmiyorum o yüzden giymediklerimi
duyamadıklarımı dinlemiyorum