Şiirin en sarsıcı ifadelerinden biri olan "kıytırık çığlıklarım", kişinin kendi acısını bile artık ciddiye alamayacak kadar yorulduğunu gösteriyor. Çığlık normalde büyüktür, yankılanır; ama burada "kıytırık" denilerek duyulmayan, önemsenmeyen ve sahibinin bile artık küçümsediği bir hıçkırığa dönüşmüş. Okşanmayan yanaklar ise bu yalnızlığın fiziksel ve şefkatten yoksun yanını temsil ediyor.

İsanın en savunmasız kaldığı o "yarım kalmışlık" hissini çok çıplak bir şekilde hissettiriyor.
Saçın okşanmamasından başlayan o fiziksel yalnızlık, zamanla uykusuz gecelere ve çözülemeyen bilmecelere dönüşen zihinsel bir yorgunluğa evrilmiş.

Karşındaki kişinin sadece gidişiyle değil, sende bıraktığı "is" ile seni "asi" ve "kaskatı" biri haline getirmesi.

Bu, birinin sadece hayatından çıkması değil, sendeki seni de değiştirip götürmesi gibi.
​
Düşlerin gerçekleri yansıtmaması ve gülüşlerin "aksaması"...
İçeride kopan fırtına ile dışarıya verilen görüntünün arasındaki o makasın iyice açılması

​Bazen insan, ümitleri suya düştüğünde o suyun serinliğinde bir süre sessizce kalmak ister.

Şiirin bu kırgın ama güçlü dili, aslında o katılaşan duyguların dışa vurulmuş bir sızıntısı gibi.

Kalemine sağlık, hüzün de olsa ifade etmek iyileşmenin ilk adımıdır.

TEBRİKLER şairim değerli eserini kutlarım