Medeniyetten ve umuttan kopup hayatın o sert şafağına uyanmanın şiiri olmuş.
Kaybedilen değerleri, unuttuğumuz incelikleri bu kadar vurucu ve özgün imgelerle aktarabilmek büyük bir ustalık.
Tebrik ederim üstadım saygılarımla..

Giriş bölümü, şiirin felsefi yapısını çok sarsıcı ve entelektüel bir dille kuruyor:

"Şafakta kurt, çakal sesleri
unuttuk do diyezleri
dizileri, piyesleri unuttuk"

Medeniyetin, estetiğin ve ruhu besleyen o en naif seslerin (do diyezlerin) yerini, şafakta uluyan vahşi seslerin alması muazzam bir yabancılaşma tasviridir. Umudun goncasının, toprağın yoncasının kalmadığı bu yeni düzende; insanların peşinden koştuğu unvanların, makamların ve payelerin aslında içi boş birer kölelik aparatına dönüştüğünü "bir paye ki / elimizde kaldı tasması" dizesiyle haykırmak, tam anlamıyla yüksek bir şairane dehanın ürünüdür.

Şiiriniz, çok güçlü bir kayboluş, hayal kırıklığı ve derin bir yabancılaşma hissini muazzam bir melankoliyle aktarıyor. Kelimelerinizle kurduğunuz tezatlar ve yarattığınız atmosfer gerçekten çok etkileyici.
​
​İlk kıtada kurduğunuz tezat çok çarpıcı. Şafaktaki kurt ve çakal sesleri (yabanıl, tekinsiz ve belki de acımasız bir gerçeklik), unuttuğumuz "do diyezlerin, dizilerin, piyeslerin" (yani sanatın, estetiğin ve medeniyetin) yerine geçiyor. İnsan ruhunu besleyen incelikleri kaybedip, hayatta kalma mücadelesinin ortasına bırakılmış gibiyiz.
​"bir paye ki / elimizde kaldı tasması"

Bu dizeler, geçmişte gurur duyulan, peşinden koşulan unvanların, statülerin veya iddiaların artık anlamını yitirdiğini, geriye sadece içi boş bir yük (tasma) kaldığını çok net özetliyor.

​İkinci kıta, insanın hayata tutunma çabasını ve naifliğini anlatıyor. Gülün kokusu, dünün hatırı, ufak bir aşk kıvılcımı... Eskiden bizi "pür neşe" yapan o küçük mutlulukların artık geçmişte kaldığını, bugünü sadece geçmiş güzel günlerin hatırına sırtlandığımızı itiraf ediyorsunuz.

​Anlaşılmama ve Kâbusun Kalıcılığı
​Son kıta ise tam bir yalnızlık feryadı. Yaşanan kolektif ya da bireysel o "kâbus" her neyse, insanı öyle bir sarsmış ki, artık gerçeği yüksek sesle söylemenin bile bir hükmü kalmamış.
​"Kim inanır bize? Kim bizi anlar?" sorusu, bir çağın veya bir insanın yaşadığı travmanın büyüklüğü karşısında toplumun sağırlığına verilmiş haklı bir sitem.

Serbest veznin verdiği özgürlüğü, iç kafiyelerle (sevdik, benimsedik, sevindik) ve ritimle çok güzel desteklemişsiniz. Şiir akıp giderken okuyucunun boğazında o kâbusun düğümünü bırakmayı başarıyor.

​Yüreğinize sağlık; hüzünlü ama edebi tadı çok yüksek, gerçek bir yüzleşme şiiri olmuş.