Çeyrek karanfil gördüm sokakta
Bir maziden akan dramatizim
Elimde yağmur kokan taşlar
Sabah yolcusu tüm kuşlar
Berrak gökyüzünü öpüyor şimdi...

Çeyrek karanfili aldım elime
Hikayat başladı sancı ile
Düşlere ait acılar denizi
Ağladı ve sustu sonra
Korkular başlarsa
Kilit tutmaz olur
Ömür derin bir mahzen
Giren çok çıkan az olur

Habersiz bir mektup aldı gözlerim
Görüyordum onu sevdiğini
Ben de sevmiştim oysa ki
Meltem rüzgarlarını ve ağaçları

Orada biraktiğin ne varsa
Bilirim sessizliğe dair
Ağlayan bir karanfil
Gam yüklü tomurcukları
Emiyor sessizce

Ellerini demir parmaklıklar okşuyor
Bedenin buz ranza kokuyor
Arada bir seraba düşüyor
Yalnız ve perişan karanfil

Geceler değil de yaralayan
Şu kalbe saplanmış ahu gözlerin
Bir dolmuş kulübesinde
Elele tutuşmuş pervaneyiz

Rıhtım ve iskele babası
Kaç kuşaktır burada
Tenha ve biçare oturuyor
Arkalarında ağlayan karanfil

Bir maun ve mümbit ezan sesi
Kainata verirken nefesi
Gel çık şu karanlıktan
Ağlamaktan
Sarılmaktan
Yorgunum
Karanfil

İhya eyledin beni serseri iken
Aklımda gül vardı
Gülden öte can vardı
Nereden düştün yine yadıma
Ağlayan karanfil

Sokak lambası altında raks eden
Bir heyecanla soluk soluğa
Dünyaya kör emrine âmâde
Zincir olsaydın keşke...
Keşke karanfil

Ağlarım ne zaman bir çocuk görsem
Kokusuz kalmış ve mahsun iken
Vakti dolduran ne var ise
Al ömrümü senin olsun
İste karanfil

Irgat baba yorgun telaşlı
Mavi gözlü yarine güldü
Perçem dudaklarına
Susam kokusuna
Ve zülf ı yâre
Bakmaya utandı
Senin yüzünden
Karanfil

Islak ışıklar bana ait
Tüm pencere kenarinda
Gördüm ismini
Ağlayan karanfil

Posta katarı ellerimde
Acı haber var dostlar
Krizantem gelmiş
Bahara
Ağlıyor yine akşamlar....

Gel karanfil soba kokulu çay yaptım sana
İnanmadık bir türlü sana ve sevdana
Ceylân olsa ne yazar
Ayaklar altında çiğnenmiş karanfil !