Dumanlar var başucumuzda... Top sesleri, silahlar...
Göğe yükselen acı çığlıklar var. Yaşam yok olmuş durumda, insanlar yok olmuş...
Koskocaman bir ülkenin içinde helak olmuş insanlar...
Mezarı olmayan acımasızca ölen insanlar var...
Ve bizim başucumuzda olan gerçekler bunlar...
Böyle ülkedeki küçük bir çocuk düşünün!
Sabahları bomba sesleriyle uyanan... Dumanların arasında ağlayan...
Sadece acı çekerken attığı çığlıkları duyulan küçük bir çocuk.
Ana yok, baba yok hatta vatanı yok olmuş bir çocuk.
Bunlar bir petrol için değer mi? PARA sadece PARA!
İnsan hayatı bu kadar basit, bu kadar değersiz mi?
Gökyüzünden atıyorsun bombayı ve bütün hayatları yok ediyorsun.
İşte sadece bir bom sesi. Ve bittii. Soruyorum sizlere?
O çocukların eli silahlı askerlerin yanında değil de okulda ders yapmaları gerekmez miydi,
ya da oyun bahçesinde oyun oynamaları... gökyüzüne uçurtma yollamaları
Oysa onlar ne oyun bahçesinde ne de okulda onlar ölümün soğuk kucağında...
Vicdansızlığın zevk ve parayla karışmasıyla atılan bombalar binlerce,
Milyonlarca insanın hayatının ve hayallerinin üzerinde patlayıp her şeyi yok ediyor.
Kar tanesi misali eriyor insanlar yavaş yavaş...
Acının adım adım sokakları dolaştığı yerdir oralar...
Ölümün sinsi adımlarla yaklaştığı, Sessiz çığlıkların atıldığı yerler...
Çocukların yalvaran hıçkırıkları insanın kalbine işleyen sesleri vardı oralarda
Orda ses sadece acı çığlıklardı...
Ve biz dinliyoruz bu sessiz çığlıkları...
Biz sadece uzaktan seyrediyoruz olanları...
O çocuklar, oradaki insanlar!
Sanki sonbahar yaprakları misali dökülüyor toprağa
Sizlere sesleniyorum!
O gökyüzünden geçen bombalı uçaklara söyleyin!
“SAVAŞA HAYIR”...
Biz sadece sevgi istiyoruz, sessiz çığlıklar değil...
Biz sadece yaşam istiyoruz, Soğuk ölümler değil!
Biz “SAVAŞA HAYIR” diyoruz
Ve bunu haykırıyoruz gökyüzüne!

AYŞE…!