Karanlık boş bir oda da sıkışmıştı gövdem
Rehin vermiştim özlemlerimi
Kiralamıştım içimdeki sıkıntılarımı
Külliyen yalan bir hayattan arta kalan zamanlarda
Ben, davacı oldum insanlardan...

Bedenleri saran alevler
Yıkıntıların varisi gönüller
Kırılan umut dalından fışkıran gözyaşları
Artık hiç dinmiyor...

Yürekler feryat ediyor
Geceler; ruhları düşlerle besliyor
Sevenlerin sözüne itaat edilmiyor
Yürekler titrek bırakılıyor
Sevginin sözleri bile köreltiliyor...

Neden?
İnsanlar, dili yanmadıkça inatlarından vazgeçmezler!
Neden kendilerini kanıtlama peşine giderler?
Sonra, hiç umulmadık bir anda
Tepe aşağı düşerler.
Hayatlarına kara bir leke düşerken;
Bedenlerini kalıcı korkular basar
Hüzün ömür boyu hanelerini kaplar
Ebediyete kadar hiç bir sokakta
Başlarını kaldıramazlar...

İtāatsizliğin ağır sancılarıyla
Artık üşümesin asil yürekli insanlar...

Mehmet Öksüz