BUNAMIŞ OLACAK Kİ

Göstereni olmamış, ne bilsin ki zavallı;
Sanırsın ki muhtardır, dokuz köye kavallı.
Bu yüzdendir hönkürür, bekler durur Şevval’i,
İçip içip sızar hep, kurtulmazmış zehirden.

Yaşı altmış, içi boş; hep dem vurur ahlâktan.
Sanal’ı saman anlar, çıkar gelir ahırdan.
Gün yüzüne çıkmamış, ne anlar ki zahirden?
Ummanları sığ sayar, geçemez bir nehirden.

Bunamış olacak ki her şey diline vurmuş;
Gençlikte yaşamamış, ninni ile uyumuş.
Okumamış, yazmamış; laylay lomla büyümüş.
Köyü asla sevmezmiş, geçemiyor şehirden.

Ne gazete ne dergi, okumamış bir kitap;
Kahvelerde zamanı geçirmiş etap etap.
Üç kelime dağarcık, yapıyormuş ki hesap;
Domuz ile birlikte çıkar iken ahırdan.

Yüzü asla gülmemiş, kösnül kösnül bakışlar;
Hele bir kükremesin, sarsılır dağlar taşlar.
Tüneyecektir diye mezarına baykuşlar,
Zangır zangır titreyip ölüyormuş kahırdan.

Efkan ÖTGÜN