Bir sırrım var benim herkesten gizlediğim. ..
Onu bana her sorana unuttum diyorum,
Ama aslında unutmadım... Unutamadım.
Herkese bin tane yalan söylüyorum,
Sonra söylediğim yalana kendimde inanıyorum.
Neden böyleyim niçin böyle bilmiyorum,
Artık sevmekte sevilmekte istemiyorum.
Şöyle bir baktımda sevip güvendiklerime,
Ne kimseyi sevecek kadar cesaretim,
Ne kimseye bağlanacak kadar güvenim.
Kalmamış...
Onun için sevdayı ve aşkı,
Kalbimin en ıssız köşesine hapsettim.
Ben artık hiç kimseyi ne başıma taç,
Ne derdime ilaç, ne de gözlerime yaş ederim.
Adam gibi öğrendiğim sevmek koca ömürde,
Sevgimden anlamayanları, sevgime muhtaç ederim
Gerçek sevgi Tanrı kadar yücedir,
Varlığını bilirsin, göremezsin.
Herkese çok şey anlatırsın, ama tarif edemezsin.
Canınıı yakar kader gibi, söyleyemezsin.
Mutlu olmayı denersin, beceremezsin.
Yani herkes bir şey yaşasa da sevgi adına...
Adını koyamazsın, sadece seyredersin.
Bir sevgi ne zaman aşka dönüşür sizce?
Çok uzakta da olsa gönlün sevdiği,
Nerde olduğunu ne yaptığını bilince mi?
Yoksa sen onun yanındasın diye tüm alemi
karşına alınca mı?
Ya da sevdiğin halde vazgeçip, tek başına kalınca mı?