Yitik Âyin

-Nefesinin sıcaklığıyla uyandığım günlerin uzağına bırakılan üç beş kelime gibi ı s s ı z ı m..

Dudaklarımda ıslığı izmarit kokusuna dolanmış sanrı durur
üşüyen yanımın yitik yerinde kayıp bir çocuğun hisli ağlayışı
İşgal edilmiş bir memleket tutsaklığı omuzlarımda sanki
Sabrımın kuyularında züleyha bakışlı bir cümle titrer
Hasrete akan bir nehrin ağlayışını hatırlatır gözbebeklerim..




Ey ruhuma can üfleyen sonsuzun sahibi
Bahtımın arafına biraz umut biraz mevsimin neşesinden üfle

"Kör bir âyin" demiş şair
İşte öylece isyana durur lehçem
Flu bir güncenin sağır vebali her şiir oysa
Kırgın yalnızlıkların ufkunda öpülmemiş bir ağıt ağırlığı durur


Yazamadığım her kelâmı ısmarladım gelmişine geçmişine
Sövgüye alışır mı acep kariye bilmeyen lisan sukût’u bozup


Şimdi ;
Acıyı emen her heceyi
Bir şarkının dip notunda yakmak vardı
Düşürüp tüm yürek yaralarımı
Avuntu niyetli çakmak taşlarına vurmak vardı

Nuray AYHAN...