Öfke kusmuş hain medeniyet,
Âlemi İslâm beldelerinde ihanet,
Demokrasi darağaçları kurmuş,
Özgürlük isteyenlerin boynunu vurmuş.
Tabiatın bağrında yatan madenler,
Emperyalizmin hep iştahını kabartmış,
Buzullar üzüntüsünden ağlamış,
Kütle kütle okyanuslara akmış,
Küresel ısınma başını alıp gitmiş,
Foklar yavrular için ağıtlar yakmış,
Kutup ayıları yavrusuz kalmış,
Penguenlere prangalar vurulmuş,
Kutuplar yaşamdan öksüz kalmış,
Sömürgeler kudurdukça kudurmuş.
Âlemin neresinde bir mazlum varsa
Kafese kapan kurup başına çullanmış,
Kan içmek için katliamlar yapmış,
Dünya azgın azınlığın esiri olmuş,
İnsanlık pusulasız gemiye dolmuş.
Savaşın tutsağındaki bombalar,
İlk önce ruhlarda patlamış,
Sonra Âlemi İslam’ın kalbinde.
Dünyanın bir tarafında kahpelik,
Diğer tarafında timsah gözyaşları,
Asalaklar menfaat çukuruna yuva yapmış,
Beyinlerde canavar olup Siyonizm’e tapmış.
Türkiye’m benim güzel yurdum,
Senin kalbinde merhamet var,
Orta Asya’dan Afrika’ya,
Amerika’dan Avrupa’ya,
Antarktika’dan Avustralya’ya,
Uzanan merhametli kanatların var.
Dünyanın elini çektiği adalette,
Senin merhamet yüklü terazin var.
İnfak duygusunu ilahi kitaptan alıp
Gönüllerde yeşerten Türkiye’m var.
İmdat çığlıklarına elini uzatan,
Benim duyarlı vatanım var.
Gözyaşların sel olduğu her yerde,
Acılara bent olan Türkiye’m var.
Bombaların atıldığı yığınlarda,
Ateşe kahramanca siper olan,
Benim cesur yürekli ülkem var.
Zulüm oklarının fırlatıldığı her yerde,
Bedenini siper eden benim ülkem var.
Kuşların yuvalarında tünemeleri için
Gönüllü nöbet tutan askerlerim var.
Dünyanın beşten büyüklüğünü haykıran,
Benim, korkusuz dünya liderim var.
Şehir şehir, kasaba kasaba dolaşan,
Yaralı yüreklere elini uzatan,
Sivil toplum örgütlerim var.
Dünyanın en ücra yerine ulaşan,
Benim merhamet yüklü halkım var.
Kanla beslenen sırtlanlara, çakallara,
Boyun eğmeyen imanlı askerlerim var.
Zalimlerin kan içtiği ahir zamanda,
Zulme meydan okuyan ruhum var.
Cehaletin boy boy gezdiği dünyada,
Benim kılıçtan keskin kalemlerim var.
“Müslüman Müslümanın kardeşidir.”
Ayetinin ruhlara nakşedildiği davam var.
Orta Asya’dan Alplere uzanan vadilerde,
Fetihte yarışan gönül elçilerim var.
Kuraklığın hâkim olduğu vahada,
Tohumları yeşerten baharım var.
Darbelerin kıskacında ezilen halka,
Özgürlük elini uzatan Türkiye’m var.
Siyonizm’in kanlı pençesinden,
Mazlumu çekip alan Türkiye’m var,
Tapınak şövalyelerinin sinsi planlarını,
Her zaman altüst eden Türkiye’m var.
Göç dalgasında boğulan mazluma,
Kucak açıp sığınak olan Türkiye’m var.
Irk, renk ve cinsiyet ayrımı yapmadan,
Tarihin bütün evresinde Ensar olan,
Muhaciri bağrına basan halkım var.
Yetim ve öksüzlere kanatlarını açan,
Aslan yürekli benim Türkiye’m var.
Doğu Türkistan’dan Bosna’ya,
Arakan’dan Suriye’ye,
Irak’tan Çeçenistan’a,
Somali’den Libya’ya,
Filistin’den Yemen’e
Katar’dan Venezuela’ya kadar,
Merhamet elini uzatan Türkiye’m var.
İmdat çığlıklarının duyulduğu her vadide,
Atını şaha kaldıran süvarilerim var.
Sulhtan anlamayan zalimlere karşı,
Pusatını konuşturan Mehmetçiğim var.
“Komşusu açken kendi tok yatan bizden değildir.”
Hadisini ruhunun derinliklerine nakşeden,
Mazlumların hep yanında yer alan,
Kimsenin sesini çıkaramadığı yerde,
“Ben varım.” diyen Türkiye’m var.
Türkiye’m! Sen barışın umudusun,
Sen, Ayla bebeklerin umudusun,
Sen, Filistinli çocuğun umudusun,
Sen, Gazzeli bebeğin umudusun,
Sen, Suriye ve Irak’ın umudusun,
Sen, Doğu Türkistan’ın umususun,
Sen, Myanmar’ın umudusun,
Sen, Eritre ve Moro’nun umudusun,
Sen, dünya mazlumlarının umudusun,
Sen, dünya masumlarının umudusun,
Sen, Âlem-i İslâm’ın umudusun,
Sen, sevgiye hasret çiçeklerin umudusun,
Sen, insanlığa susamış kalplerin umudusun.

01.12.2017
Yozgat