‘’Zaman düz bir çemberdir. Yaptığımız ya da yapacağımız her şeyi tekrar yapacağız. Tekrar, tekrar ve tekrar sonsuza kadar. ‘’ True Detective.

Avuç içlerim
kömür karası
is kokmuş bütün kent
Hiç işim gücüm yokmuş gibi
çiğerimde taşıyorum şehla bakışını
Yitik gülüşlü sıratını.

Kan ağlayan koca bir
coğrafyanın tam ortasında
sen neyin adaletinden bahsediyorsun yavrum
Biliyorsun ki ben muhtemel Vatan Haini
istiyorum ki tam bağımsız memleket
bu büyük ihtimalle sadece düş...

Kuru
ekmeğe talim
katıksız
sofranın tam ortasında, cansiperhane inandığı koca yalan için
Ölmeye
Meyleden de benim halkım
Bunu görüyorum
Buna utanmıyorum
Açlıkla terbiye ediyorlar biliyorum.

Umudumu saç teline bağladım
korkuyorum yavrum
Herkes ne kadar korkarsa o kadar değil
çok korkuyorum
Et dediğin parçalanırken acıyor zira.

Biçimsizdir artık yüzümüz
yüz kişiye sorduk doksan dokuzu ölçüsüz hüzünlü
Güzel şeyler de oluyor mu diye
sağıma dönüyorum kof
soluma dönüyorum kof
Koftiden erkeklenen erekte bireylerin
boşalamadığı yatağa
Bir Sam amca akıyor
Bir İvan amca
piç doğuruyor toprak
piç doyuruyor.

Bir al elma bir parça ekmek yerken bile
mutlu olmak mümkündü Yavrum.
Artık
kalan tüm mümkünleri de tükettiğimize göre.

Ağzına koksun boşver gel
Tenin koksun boşver gel
nasılsa bu bir düş
düşünce dağılacağız.